Rosalien van Velse over haar werk voor Stichting Raise

Rosalien van Velse (26) woont in Huizen met haar vriend en is leerkracht op de Rehobothschool. Voor Stichting Raise coördineert ze de sponsoring van weeskinderen en binnenkort ook de schoolkinderen. In 2023 reisde ze mee naar Malawi om Gracefarm met eigen ogen te zien. Wat ze daar meemaakte, raakte haar diep. Lees haar verhaal over verbondenheid, plassenstampers, livebeelden in de klas en waarom ze zich blijft inzetten voor Stichting Raise.

Hoe ben je betrokken geraakt bij Stichting Raise en Gracefarm?
Mijn familie is al heel lang betrokken bij de stichting. Mijn oom Ben zit in het bestuur en mijn moeder Martha heeft ook jarenlang in het bestuur gezeten. Thuis ging het er regelmatig over en ik hielp ook mee. Bij elke kaasactie heb ik geholpen met het inpakken van de kazen, bijvoorbeeld.

Was dat ook de aanleiding om zelf naar Malawi te gaan?
Eigenlijk wilde ik al jaren geleden mee. Toen ik net van de middelbare school kwam, ging mijn moeder naar Malawi om het project te bezoeken, maar zij vond me toen nog te jong om mee te gaan. Heel wat jaren later ben ik benaderd door Ben om mee te gaan, en na die reis in 2023 wist ik: hier wil ik meer voor doen.

Wat deed die reis met je?
Het heeft me echt geraakt. Hoe blij de kinderen daar zijn met zo weinig. We hadden een enorme regenbui, en ineens stonden de kinderen met z’n allen te stampen en rennen door de plassen. Alles werd een feestje, de kinderen maakten echt plezier. Dat doet echt wat met je. En het is mooi om te zien hoe de omstandigheden op Gracefarm relatief goed zijn als je het vergelijkt met als je bijvoorbeeld meer het binnenland inrijdt. Het project doet écht iets met de mensen daar. Ik heb toen gedacht: je kunt niet iedereen helpen, maar als we allemaal iets doen, verspreidt het zich als een olievlek.

Je bent zelf leerkracht op de Rehobothschool. Was er contact tussen jouw klas en de kinderen in Malawi?
Ja! We hadden een liveverbinding met mijn klas. Toen ik die dag binnenkwam op Grace Primary School, was er nog geen leerkracht aanwezig – die was naar een begrafenis – maar de kinderen zaten gewoon rustig op hun plek. Ze waren aan het werk of rustig met elkaar aan het praten of spelen. Heel gestructureerd. Wat een verschil met mijn eigen klas in Nederland!
De liveverbinding was heel bijzonder. De kinderen zaten met open mond te kijken en het zingen heeft veel indruk gemaakt. We keken in Malawi met de hele klas op het schermpje van een kleine laptop. Ik vond het ook wel confronterend om de verschillen te zien, maar kijk terug op een heel waardevolle ervaring. 

Je sponsorde al een weeskind. Wat betekent dat voor jou?
Ik sponsorde al jarenlang een kind. Na de reis wilde ik graag actiever helpen. Nu coördineer ik het sponsorprogramma. We zorgen er bijvoorbeeld voor dat elke sponsorouder jaarlijks een brief en een recente foto van het kind ontvangt. We zijn ook veel bezig met beleid en kijken ook hoe we het contact en eventuele cadeaus eerlijk en gelijk kunnen houden – bijvoorbeeld met een gezamenlijke actie zoals het maken van toilettasjes voor alle kinderen.

Wat valt op in je werk voor Stichting Raise?
Zelfs als hun weeskind niet meer woont op Gracefarm, blijven mensen graag geven. Laatst had ik een vrouw aan de lijn die vroeg: “Willen jullie alsjeblieft gewoon blijven incasseren, want het is zo’n mooie stichting.” Dat raakt me. We hebben bijna altijd een wachtlijst voor het sponsoren van een kind, dus we hoeven nooit lang te zoeken naar een sponsor.

Tot slot: wat zijn je plannen en wat zou je anderen willen meegeven?
Vanaf september neem ik ook het sponsorprogramma voor de schoolkinderen op me. En misschien komt er later dit jaar nog wel een oproep aan als we weer nieuwe sponsors zoeken. Ik vind het mooi om te mogen bijdragen aan Gracefarm: het project doet écht iets met de mensen daar. En dat wakkert iets aan – bij mij, bij mijn familie, en hopelijk bij nog veel meer mensen.